ceas e poetas

anden con tino, que chama o nadal polas axendas e as churrascadas e iso élles sinónimo de enchenta de mazapán, sobredose de viño da casa e exceso de confianzas cos compañeiros do traballo. e acepten este consello: se queren evitar facer o parvo diante do xefe, en vez de ir á cea de empresa digan que quedaron pra ir a un recital de poesía. aquí teñen o convite:
carteldecembro

dereitos, autores e pensamentos impuros

pecado-original
hai xa un tempo que me veño preguntando se os cristianos 2.0 van confesar e lle contan ao cura que se baixaron a última de crepúsculo do emule. tamén me pregunto cantos padrenuestros custa iso e como os calcula o cura, se teñen un protocolo do vaticano ou algo así… porque se compartir é delito supoño que tamén será pecado e terei que facer esforzos considerables para salvar a miña alma, iso se non estou xa definitivamente condenada ás chamas eternas do inferno (con todo o frío que levo pasado eu nesta vida, igual non me vén tan mal).
sei tamén que non son a única á que agonian estas dúbidas espirituais. os da sgae tampouco descansan coa precupación e ollo, non son os únicos. entendo que estean preocupados porque, hombre, hai que defender os dereitos do autor! o resto é ser un delicuente, un pirata, unha persoa sen corazón que odia a música, o cine e a literatura, que non respecta aos creadores. e si: un pecadento!!!
pobres autores….que sería deles sen o canon e os restrictivos e case eternos dereitos? ninguén se acorda do pobres que eran o smúsicos, por exemplo, cando había cintas e as gravábamos unha e outra vez para amigos e familiares? cantas familias de artistas non arriunou a TDK?
agora ben, aproveitarei este momento para confesar que eu teño malos pensamentos, pensamentos impuros. e que me imaxino unha cultura máis libre, adecuada aos tempos e posibilidades que hoxe temos, na que compartir e respectar os dereitos dos creadores con cordura, sen facer deles a bandeira dun negocio máis que sospeitoso. recoñezo que teño pensamentos impuros e que só son quen de sacalos da cabeza con duchas frías de realidade. do autor víveche moita xente. que sería de editores, fabricantes, distribuidores, comerciantes, axentes, managers, herdeiros e demais curia se andamos regalando as cousas, eh? pois seríache a fin do mundo, vaia. nunha palabra: a apocalipse.
así que estean precavidos. vaian confesando.

(a imaxe é roubada a miguel anxo -e non, non é fernán vello-. anque creo que el tamén a copiou dun libro, por se queren denuncialo…)

rabia e codeína

apreto forte os dentes porque me cabreo. xa me cabreaba antes pero  dende que vivo aquí cabréome máis.  fódeme que no bar comenten  qué graciosa coma se estivesen vendo un indio con plumas na cabeza,  fódeme que as dependentas me miren con cara de sorpresa e me digan graciñas para facerme o favor de falarme galego, fódeme que o carniceiro me pregunte tres veces que quero cando lle pido un coxote de polo se llo estou sinalando co puñetero dedo!, fódeme que as señoras miren o meu fillo con mágoa porque lle digo palabras das que elas renegaron e fódeme que o puñetero presidente e toda esa caterva de bichicomas que nos gobernan e sangran desprecen a nosa cultura e a nosa lingua e nos chuspan na cara sen remordementos.

apreto os dentes tan forte que me doe a mandíbula durante días. necesito unha boa dose de galego e codeína.

aldao+lado e as poetas modernas

aldaoladocoru2
 parece un conxunto de rópoc ou pocróc pero en realidade é exactamente iso que se di: aldao, lado e as nosas alumnas do curso no post anterior citado. e dicimos modernas porque  é que son case todas mulleres (laméntoo polo home que dis que foi o primeiro día). e se elas se animan e vos vindes aplaudir pode quedar unha cousa simpática, unha velada desas entrañables que ás veces a poesía e a vida nos regalan.
si, xa sei que é tamén a fin de semana do evento antes coñecido como culturgal e que hai exceso de programación cultureta na cidade da torre. pero iso non é excusa para non vir tomarlle unha cervexa cun par de poetas. faremos os nosos mellores chistes. avisados estádes.

o feisbu e a vida

vou en sábado á cidade da torre. é que quedei alí cuns poucos, pero bos, alumnos anotados ao fugaz curso acme para poetas modernos que ideamos aldao e eu. non se anotaron  máis ca media ducia e a min asístenme só un cuarto de ducia… en fin. había un temporal de dous pares de furacáns e boteille a culpa a iso. a iso e a que aparcar na zona do forum é un exercicio de paciencia infinita. excesivo para humanos aos que aínda lle corre sangue polas veas.
a metade de taller éntrame unha mensaxe no móbil. perdón, perdón, seguide co que estabades. miro mentres eles lle dan voltas ao caletre e ao verso e descubro que estévez e compañía agardan por min pra tomar unha birra. así que en acabando a sesión imos a un garito que me gusta muito. corazón de montealto. ou o que é o mesmo: outra media horiña de voltas buscando onde deixar o coche e que siga alí cando queira marchar…ao final métoo no aparcadeiro ese que preside unha virxe colocada nunha hornacina. si,si, así como soa,xusto á entrada. coruñesismo total, en tempos o sitio era unha casa de putas. o da virxe débeche ser pra compensar.
entro no bar e acórdome de que despois teño que tirar aínda para vilainferno baixo a chuvia. en vilainferno á hora que eu chegue non haberá un sitio decente onde tomar nada.pero estou afeita. en vilainferno simplemente non hai ningún garito decente. sento coa miña cervexiña nunha mesa poboada de colegas. aldao tamén. pregúntannos polo taller.hai pouquiña xente, digo eu, pero é o normal. e son mui curriños.pois anunciámolo ben. ata no feisbu… e así comezamos a falar do carallo do invento. eu non o podo aguantar. empezo a largar por esta boquiña que a xenética me dou e que ademais enchiu de improperios, pouca vergonza e menos cancelas.  haiche vida máis alá do feis, non vos creades. todo o mundo se esforza na defensa do invento. bueno, eu vou tirando. vou sacar o coche antes de que a virxe me pida o carné de donante de órganos porque creo que ese aparcadeiro debe valer un ril. e érgome dándolle o último grolo á miña estrela. saio do bar e chove. de camiño para a casa levo o cristal do condutor unha chisca aberto para que entre a choiva xusta. voulle dando á cabeciña. fóiseme metendo o temporal antre as orellas… escribo mentalmente:

o feis é un garito de música que non che mola, de decoración que detestas e de ambiente deleznable. pero os teus colegas van, así que…hai que foderse. ou iso ou quedas na casa.
en resumo: o feis é como saír en vilainferno.

 

uns días despois cólgollo a esévez no seu muro. ninguén contesta.

un peso de nación (encontro escritores novos)

 

non nos enganemos, a nosa nación véndese ao quilo e sae ben de prezo.

aquí estaremos, esta fin de semana, falando do asunto.

alicia no mundo dos galegos

avisa -despois non digan que é traidor- o outono coa auga a mares e eu, detrás dos vidros desta amareliña e cálida oficina, case silenciosa, escribo a alicia ao ritmo de teclado extraplano. o son é agradable. por el se convocan as estrañas criaturas que viven aló abaixo, no wonderland de carroll, e fan fila diante da miña mesa para que os vaia metendo nesta versión en galego que fago por gusto e pedido. a primeira en saír é sempre a rapaza, asegúrolles que a única sensata en toda esta historia. tanto que parece de fóra. ela vén e fai o que lle mando “pónteme aquí, neste párrafo e vai camiñando ata o bosque…agora para aquí, ao lado do cogomelo, podes sorrirlle á eiruga? así, moi ben…” agora que os outrs sonche o demo, non che son tan fáciles de levar coma a alicia. o sombreireiro e a lebre esa xa me teñen negra, a eiruga acábame coa paciencia con tanta pregunta, o gato, a mesmísima duquesa…para todo che teñen unha pregunta e nunca son tan retóricas como semellan. puñetera filosofía de vida. parecen galegos. parecen de fisterra, carallo. 

alicia súa tinta. o seu racionalismo non está afeito a lidia con tanta retranca. imos facer un descansiño.

-nena, tráioche un café?

suspira, déixase caer derrotada sobre a silla. dime que si coa cabeza.

-e unha galleta? ques tamén unha galleta?

a lebre de marzo achégase a ela. repasan a escea do té .

-mellor póñolle tamén unha gotas

operasión nécora

daquela eu era unha rapaza e  o narcotráfico a empresa máis próspera do país… foi coma unha viaxe no tempo.

todo foi a conta de ir ao alcampo ese por unha piscina que finalmente non mercamos, que acabamos collendo un centolo de vai ti saber onde (o mar de aquí nunca o vira, non sabía nin para que lado quedaba) e unhas nécoras iralandesas (mimá! irlandesas! eu non sabía nin que en irlanda había nécoras). e largarmoslle detrás un alvariño bo.

tamaña cea só podía ser acompañada da caixa negra dedicada á operasión nécora… foi coma unha viaxe no tempo. daquela eu era só unha rapaza e o narcotráfico a empresa máis próspera do país. pero daquela aínda se lle chamaba contrabando e os malos eran os polis…eu teño xogado ás descargas e os que perseguían aos narcos eran os do equipo A… manda nabo

aldaolado vs. juan perro

pero que perro ese juan que colle e vén o día que aldao+lado pechan tarde ociosa, e agardamos que calorosa, na terraza de incribles vistas da casa das palabras! será mércores, día no que pode pasar calquera cousa,  5 de mes estival por excelencia, e estrearemos invento. non somos un clásico do rocanroll, pero temos dous euros e muita ilusión, e iso, non hai escola de calor que o supere. 

 

l_00ff55ab8ff3439da82b39ccba5fefe7

viredes? viredes? viredes?

;)

a vista de samil e a cidade dende a terraza, ao pór do sol, é inmellorable. o esforzo dos organizadores, encomiable, a oferta, chea de xenialidades. pódese pedir algo máis? pois se se pode, fáganos, que llo transmitiremos ao verbun decontado.

raíces

pasou a fin de semana oculta trala persistente borraxeira. fun alá. á casa, a ese lugar de raíces que me chama con canto de balea. ese lugar onde a borraxeira sempre parece máis. foron, de coche, dúas horas para alá e outras dúas, estas de orballo insistente, para aquí. o pequeno be atrás, cantando na súa lingua de fonética e eu ao volante. fomos para ver o mar en muros e os barquiños amarrados no peirao. e quixemos botar o fuciño por fóra da ría, pero deseguida tivemos que recuar e conformarnos co abrigo de montelouro calado entre a bruma.

en chegando á casa comecei a ler a novela. porque o autor estaba no barco e a novela na casa -nesa que está tralas dúas horas de viaxe baixo a choiva-  e a visión do monte dende o mar chamoume ata aquelas páxinas. lin de seguido un bo feixe delas. parei porque o neno se botou a chorar de súpeto. chorou e chorou e non calmou ata que quedou durmido. a borraxeira aínda nos perseguira ata a casa e se deixabas a fiestra aberta entraba ata no cuarto. a borraxeira metiuse na casa e a min metiuseme  na cabeza que o neno choraba por casa diso. que era a borraxeira que estendía a sombra de montelouro ata aquela cidade do sur

antollouseme que nos chamaba a terra, oes. que a terra miña e o mar nos pedían a berros que volvésemos.

será que preciso xa unhas vacacións e saír de aquí. eu teño unha casa aquí, e é nosa, pero aínda así, esta non é a miña verdadeira casa.

Staypressed theme by Themocracy