semblanza de garitos

hai dez anos os invernos semellaban aínda máis fríos ca agora. os invernos da memoria, xa saben, sempre se alongan máis ca os da vida mesma e as súas neves caen xélidas sobre os cálidos recordos. daquela nós eramos unha pandilla indefinida, de xente que non empregaba o teléfono e simplemente nos viamos polos bares. mellor dito, viamonos no bar. e nunca durmiamos. ou non durmiamos muito. non precisabamos descansar. a nosa familia, cando precisaba falar con nós, chamábanos ao bar. calisto berraba dende a barra: fulano, túa nai ao teléfono! e falabamos coma nun locutorio. os nosos proxenitores despedíanse mandando saúdos ao camareiro.

foi unha época gloriosa. pero un día pecharon o bar. temos que pechar, díxonos calis. e fixemos una festa enorme na que bebemos todo, absolutamente todo, o que quedaba na bodega. ao final repartimos as sillas e as mesas, alguén levou as banquetas da parte de abaixo e eu vivín un par de anos nun piso que estaba amoblado con boa parte da alacena de detrás da barra. era como ter o bar na casa. pero sen todos eses borrachos metendo ruido ata as tres da mañá. 

ese bar era a sá do penal.

pero non quería falar disto senón do que pasou despois…

despois ese grupo de xente que nunca se chamaba por teléfono pero sempre se atopaba para as copas vagou por aquela rúa buscando onde abrigarse, así como un número fixo que remitir á súa familia para posibles comunicacións. foi entón cando viu aquela luciña trémula ao final da algalia. montaron un garito aí?, preguntabámonos. e entramos botar un ollo. como poñían rocanrol pareceunos un sitio caralludo. sentabamos ao lado do teléfono e agardabamos a que fose chegando a xente ou a que a nosa familia chamase. sempre había alguén naquel anaquiño de barra. e do outro lado as nosas benefactoras servían o sorriso máis doce da noite. sempre recibíndonos de brazos abertos. así os membros daquela pandilla que nunca empregaba o teléfono acabáronse convertindo en penélopes de garito que agardaban mínima oportunidade para botarse ao océano do licor café se ulises non chamaba.

ese garito é o malas pécoras. un sitio de puta madre. e aínda se nos pode atopar por alí, dez anos despois, recalando de vez en cando naquelas augas cálidas. e festexando a sorte de porto tan abrigado.e para celebrar, este venres lemos alí. na mellor das compañas.

12635_195849238719_598818719_2961575_798742_n

a foto é roubada do feis de x carlos hidalgo. non nos coñecemos pero temos 17 amigos en común, que para o feisbuc é coma se fosemos irmáns.

Comments are closed.

Staypressed theme by Themocracy