raíces

pasou a fin de semana oculta trala persistente borraxeira. fun alá. á casa, a ese lugar de raíces que me chama con canto de balea. ese lugar onde a borraxeira sempre parece máis. foron, de coche, dúas horas para alá e outras dúas, estas de orballo insistente, para aquí. o pequeno be atrás, cantando na súa lingua de fonética e eu ao volante. fomos para ver o mar en muros e os barquiños amarrados no peirao. e quixemos botar o fuciño por fóra da ría, pero deseguida tivemos que recuar e conformarnos co abrigo de montelouro calado entre a bruma.

en chegando á casa comecei a ler a novela. porque o autor estaba no barco e a novela na casa -nesa que está tralas dúas horas de viaxe baixo a choiva-  e a visión do monte dende o mar chamoume ata aquelas páxinas. lin de seguido un bo feixe delas. parei porque o neno se botou a chorar de súpeto. chorou e chorou e non calmou ata que quedou durmido. a borraxeira aínda nos perseguira ata a casa e se deixabas a fiestra aberta entraba ata no cuarto. a borraxeira metiuse na casa e a min metiuseme  na cabeza que o neno choraba por casa diso. que era a borraxeira que estendía a sombra de montelouro ata aquela cidade do sur

antollouseme que nos chamaba a terra, oes. que a terra miña e o mar nos pedían a berros que volvésemos.

será que preciso xa unhas vacacións e saír de aquí. eu teño unha casa aquí, e é nosa, pero aínda así, esta non é a miña verdadeira casa.

Comments are closed.

Staypressed theme by Themocracy