realmente cheguei ao punto de odiar saír nesta lameira aínda que onte tivo o seu encanto xuntarse en plan cheers coma antes, e que viñeran O Sr. Hank e a súa adorable esposa a me visitar.
a gorda deste mes trouxo un desequilibrio entre o que desexo facer e o que realmente fago, e xa van un par de sábados que acabo quedando na casa, por se a neve. intentando poder orde nese lote de cousas que teño por facer.
hoxe quería escapar, o plan era abandonar o barco e visitar
terras máis prósperas. pero as miña diplomacia non se entendeu coa diplomacia checa e quedei fondeada na salita, a varias millas da película que planearamos.
a
dor veu a completar a tarde de sábado.
por aquí
ajustín ven de ganar un lote de cousas , a mellor nova que trouxo a tronada de hoxe, e eu ocúpome en ordenar esta
situación estúpida.
pequenas portas que se abren e se pechan.
hoxe é unha semana antes de ti berlín. a túa pel, o meu regalo.
este será o teu libro para que ti nunca o saibas.
eu inventarei por iso a cidade,
os lugares ocultos,os sitios secretos.
crearei o aroma das camelias,
as cancións dos músicos ambulantes,
a herba fresca baixo os teus pés…
eu crearei este lugar para un amor que nunca morra
meu pequeno de ollos máxicos,
e a ti tamén.
só se amarras un globo vermello á miña man,
e xuras que será o can que camiñe ao noso lado,
que será chespir,coas súas patiñas de goma levitando sobre o chan,
se o fas, se mo xuras,
entón creareiche a ti tamén.
para que habites no meu colo para sempre
meu pequeno berlín.
ese será o teu nome, porque terás un ollo de cada cor
coma a cidade.
e este será o teu libro,
para que ti nunca o saibas.
(en berlín.3marzoo5.casino de compostela,19:30)
o radiador do meu cuarto fai ru�do. dende aqu� non podo o�lo pero sei que o est� facendo. e cando chegue � cama con idea de ler ou escribir algo ha de seguir facendo un o anaco. non me deixa concentrarme. e tampouco me sae so?ar nada con ese ru�do. disque dilata. pero doulle por dilatar agora, que antes estaba ben calado. e o t�cnico non lle ten que facer, que di que � normal que che saia un entre mil que dilata.
non sei de onde lle saeu a estad�stica, pero que afortunada son.
tam�n acerto que uns d�as d�beche dilatar m�is que outros. que non sempre sona igual de pesado. primeiro tendeu ao golpeteo monocorde do maneo. agora parece que se pasa a ritmos complexos, mui?eira e xota tipo tacatacat�. segundo a temperatura exterior cambia o soniquete, para darlle m�is color � cousa. so falta que me aprenda de gaiteiro.
hei de invitar ao t�cnico e � muller a pasar un fin de semana na casa. a ver se o aparello saca unha de ana kiro.
o mundo virtual � unha bolsa de rede. non m�is grande que as de cinco quilos, supo?o. ben,o mundo en xeral � unha bolsa de rede . e ao final sempre imos batendo uns con outros, coma berberechos.
no fondo, de que co?ecemos � maior�a dos que dicimos que co?ecemos?
de vernos a cara todas as ma?�ns na parada, de cruzarnos nos mesmos bares ou de compartir panader�a. e con sorte, un d�a descubrimos que hai un terceiro que nos co?ece aos dous. e as� imos andando polo borde da rede, sen chegar a sa�r nunca da bolsa, que se vai facendo m�is mesta.
�che as�. a vida mesma.
e �s veces navegando un atopa boa xente � que xa non recorda como co?eceu pero que ten ganas de ver. (parab�ns para ela que estivo de aniversario)
e sendo tan grande o mundo como eu sempre vou bater na mesma pedra?
e… a como andar� o quilo de xente na lonxa?
quería ir ao cine. e pasear pola cidade de noite, porque me gusta a luz das farolas e as rúas que semellan durmidas. pero non poñían a película e eu en realidade non quería pasear por esta cidade. quería o mar e as avenidas grandes de calquera outra.
e entre unha cousa e outra perdón o cercanías. e xa non puiden ir a ningures, nin a esa enriquecedora velada que planeara onte cun colega.
tiven que quedar neste silencio, no xusto equilibrio anterior a entristecer.
quería estar en outro sitio.
acordeime do lindo que foi a veces viaxar.e do ben que sabe deterse nos recordos dos días dourados.
agora escollo os mellores para levalos conmigo para a cama. que mañá madrugo e almorzo dous autobuses (se teño sorte, ata un con transbordo)
que vou ata onde se acaba o mundo e empeza o oceano.
Katerina desexaba ver o teatro de autómatas que se instalara na explanada do porto de Húmida. desexábao de veras.por iso baixaba dende o faro en plena noite, pola estrada siseante que enmarcaban miles de seixiños brancos. dende a vila era a penas unha sombra e o camiño brilaba os seus pasos á luz da lúa. iso era aínda máis marabillosos que os inventos da coñecida familia suiza. a noite do teatro foi a noite mesma do desembarco. todos en Húmida a recordan porque esa foi a noite que o temporal apareceu de súpeto e o teatro de autómatas desplomouse con todas a súas rodiñas e bohemia de critais vidrados. e durante os días sucesivos o mar inundouse de farois vermellos chegados da china que desangraban na costa entre os corpos dos mariñeiros. e esa foi a primeira noite que Katerina saeu do antigo faro de Húmida- a luz do opio- no que pasara tres dúas dende a súa chegada. e esa mesma noite coñecéronse aquí, no pato mareado, despois da magnífica función. en canto entrou miráronse longo e toda a noite se buscaron entre as melodías da orquesta. todos soubemos que a treboada estaba xa sobre nós cando Suso e a alemana saían soando a campaíña da porta. escoitei como o barco partía de temporal mentres ascendían entre os seixos ata o vello faro. o ceo escurecera e a desgracia xa caía sobre nós.” sabía unha historia sobre ese sitio, húmida, que se perdeu nun disco duro que me colleu unha amnesia. e hoxe, que non me apetecía facer nada despois de tanta sociolingüística como levo estes días, decidín ir ata alá. A ver se alguén se acorda dela para ma contar…
quen sabe cassia. igual s� desprezamos o d�a dos namorados porque o inventou o corteingl�s para vender cremas. e xa non recordamos que houbo tempos nos que sabiamos amar coma ningu�n e o abrazo era a nosa moeda. mesmo pasabamos a noite enteira sen durmir, por rematar de confeccionar unha postali?a chea de coraz�ns cursis e poemas dos que admirabamos.
daquela todos os d�as eran unha festa de bicos.
e no inverno as tardes eran m�is longas que agora, m�is douradas.
como se fosemos m�is felices.
a�nda que eu non vou dicir aqu� que fose certo.porque creo que a memoria �
moi soberbia. e que m�is se acorda do que mellor nos conv�n. e ad�rnao con todo tipo de invenci�ns.para que poidamos sorrir coma pequenos.
pero amar � ben fermoso. e ter a quen � mellor.
recib�n un fermoso regalo (mill�ns de estrelas)
ser poeta… est� ben. � divertido.
un pode imaxinar o que queira.mesmo o amor.
estaba escoitando air, m�sica para virxes suicidas e pensando porque hoxe non ser� un deses d�as dourados,de pequenas �s nas costas, deses de sorriso grande nos que as horas se dete?en no xard�ns e nos patios das casa antigas.
o ambiente era gris e pesado na terra das ara?as el�ctricas ata que chegou un correo decidido a me alegrar. despois chamaron un par de veces por tel�fono, invit�ndome a cousas divertidas �s que non podo ir porque te?o que estudar e despois chamei eu e decid�n po?er m�sica. igual era iso. que hab�a demasiado silencio.
quer�a dicirlle a algu�n que o d�a empezaba a agochar os dentes afiados cos que se erguera. e que ti?a gana escribir poemas pequeni?os
na cesti?a da noria, o d�a da festa grande
coa cidade correndo de luces baixo os nosos p�s,
un bico que estremeza
todos os equilibrios
iso quer�a
polo meu aniversario
(en berl�n)
pero cheiran a can.
Iso era o que dic�a o raposo no conto (para os que non o saiban ou non te?an aldea, dic�ao mentres arrecend�a o cesto no que se agochaba o can do gali?eiro do que pretend�a sa�r ceado) E iso � o mesmo que eu opinaba
da Sra.constituci�n e dem�is familia antes de vela diante. E despois .Mesmo despois de ver a loquillo tan entregado.
O tocho, e cousas moito m�is interesantes, reg�lancho en www.arredemo.info
( al� estamos cando non estamos na casa) e nin sequera pesa. Agora,a paciencia tela que po?er ti. E o interese, porque preguntando ch�gase a roma, pero navegando p�sase mellor…
5 Comentarios 
