e non teño máis que dicir!

brevidade

lin un artigo. quedei un pouco sorprendida. mario xa o explicou moi ben, pero por se quedan dúbidas, pra min , e sen ánimo de ofender, é coma se dixese isto (si, volvín ao xogo das substitucións. parafrasear é xenial e saben que disfruto :D).

Tanto Jaureguízar como Camilo Franco consideran que as libretas de anillas son un elemento do pasado e que con elas desaproveitouse a posibilidade de crear unha vía sólida para a literatura galega.

noutras cousas podo concordar, pero niso, pois vaia. ás veces, mesmo xente á que admiro di cada cousa…

utilidades estúpidas do feibuc (ou semblanza dunha adolescencia sen interné)


unha vez fun adolescente. foi hai muitos anos e dediquei gran parte da mocidade a esquecelo. así que, tras xorndas de sólido empeño, conseguín afogar o pouco recordo daqueles anos que me quedaba. porén, a vida, e a mente, están cheas de reviravoltas, sinuosas estradas nas que nunca sabes que pantasma che vai saír. e non se enganen,  ás veces mellor era bater coa moza autoestopista que vaga á procura de incautos condutores que con algún dos nosos propios espíritos.

o caso é que nunha desas revoltas atopei o pasado sábado a martín. eu era unha incipiente adolescente que acababa de solicitar a súa nai que lle mercase un bikini, o meu primeiro bikini (e non era o precioso libro de elena, senón dúas pezas de roupa dun amarelo vivo que lucía con emoción de preadulta) e pasaba as tardes con eles.

e quen son eles? -adoitaba preguntar miña nai

pois eles, mamá, quen vai ser? os do campo. os do campo eramos nós, os que quedabamos no campo da feira… todos! – engadía eu. e dicía este últimos todos con énfase, para que miña nai entendese a necesidade imperiosa de quedar porque ía estar todo o mundo. el tamén estaba, claro, anque eu daquela non tiña ningunha esperanza de lle gustar porque era rara:  levaba gafas, escoitaba pink floyd e camel, non me gustaba a cocacola e ía á praia ler un libro que me tiña moi enganchada porque, ademais, odiaba as pachangas de futbol e as pás. nin sequera sei como me querían na pandilla.

todo iso vén detrás do recordo coma unha cereixa que arrastra a outra.

admito que a culpa foi miña por andar remexendo na memoria. foi no obradoiro do sábado, alá en valadares, que lles propuxen aos asistentes facer unha posta en común de recordos para ter un motivo para escribir. empezamos pola infancia, co arrecendo das gomas de nata, os libros de texto herdados, o pan da avoa… e así fomos chegando á adolescencia. e de súpeto, martín presentouse alí, coas súas mans frías, intentando, torpemente, desabotoarme o sostén do meu recén estreado bikini amarelo. un calafrío subiume polo rego do lombo mentres o contaba.

a cousa rematou en bronca e el marchou de volta á súa cidade seguramente pensando que eu era unha estreita. nunca máis nos vimos. pero aí empezou oficialmente a miña adolescencia.

dous días despois o poema segue sen rematar, agardando por un momento no que lle poida meter man. será por iso, porque deixei o poema a medias, que martín non marchou da miña casa dende aquel sábado que foi invocado polas sereas do recordo. onte presentouse no salón, á hora da sesta, e porfiou e porfiou ata que escribín o seu nome no buscador do feisbú. pensei que nunca o faría, entre outras cousas porque das moitas utilidades estúpidas que o feisbú ten, esa é a máis estúpida de todas. para que vale procurar alguén que xa só é un recordo de mans frías en pleno agosto?

menos mal que non o atopei. tampouco quixen insistir. se o atopase non creo que pasase de ver a súa foto e desmellorar o seu recordo. ao fin e ao cabo, os recordos son construcións elaboradas a base de repeticións que acabamos por crer como verdaderias. e no meu recordo, martín era un seductor galán, versión que só eu manteño de todos cantos o coñeceron nesa época e nese lugar.

porén o exercicio  levoume ao barrio da mocidade. e non era tan mal sitio coma eu me empeñara en debuxar. naquela panda de xente eu non era a única rara. había outro, que escoitaba os doors, ía á praia con zapatóns e chaqueta negra e adoitaba preguntarme se os libros que eu lía estaban ben. ese mesmo verán, con el compartín a emoción do gardián entre o centeo, stand by me (a peli), os clash, paco ibáñez, os primeiros poemas, o makondo, o batallón, os recitais, compostela… unha vida, vaia. e a conclusión que saquei é que foi todo unha sorte ter aquelas gafas de seis dioptrías e o cartel de rariña colgado na fronte. só así puiden atopar o meu mellor amigo. e disfrutar dunha mocidade realmente incrible.

iso si. prometo que nunca máis empregarei o feisbú para lerchear.

taller e sopa de alg-as

este sábado hai movida de poetas en valadares, no lab alg-a. promete ser unah festa moi curriña, con rock, rap, punk, artistadas tecnolóxicas varias e uns vates vates do máis divertido.

ademáis menda dará un taller de poesía acme para poetas modernos. aquí a información:

Dentro do festival de poesía Sopa de Alg-as que se celebra a vindeira fin de semana en Vigo, María Lado, pseudónimo de mariademallou, impartirá un taller de poesía e desbarres que se poden facer con palabras. O taller, de catro horas de duración, desenvolverase entre venres e sábado a mañá. Para anotarse basta con escribir a m i g @ a l g -a . o r g (se os espazos) coa mensaxe: “quero ir” ou calquera outro sinónimo oportuno. Aqueles que o desexen, despois do taller, poderán mostrar o seu traballo ao público no espazo reservado para iso durante a xornada do sábado.
É de balde.
Pódese pedir máis,si, pero este non é o lugar ;)

partido de poetas


vou no coche e escoito a radio. é moi cedo, tanto que ás veces sospeito que aínda non teño todo o cerebro prendido e penso a medio gas. tenche que ser iso, non hai outra explicación.  polas ondas fala o presidente. e eu, xa digo que vou aínda coas legañas postas e non teño a certeza de escoitar ben. pero creo que dixo o que dixo e eu non sei como non me mato,  do susto, como non teño un accidente. porque as cousas que lle escoito a feijoo son surrealistas. síntoo falar de autogoberno galego e da imposición de madrí e  pregúntome se feijoo se fixo da upg ou que carallo está pasando. porque fala do das caixas e larga un discurso nacionalista que faría saltarlle as bagullas emocionadas ao mesmísimo castelao. e toda esta idea leveda co apoio do bng a medida o pp, o que non fai outra cousa que confundirme sobremaneira. é alucinante a política da terxiversación lingüística. feijoo fala de liberdade, de imposición lingüística, de autogoberno e aínda ten coraxe a dicirlle a ferrín (a ferrín, ollo, nin máis nin menos que a ferrín!) que se deixe de latricar e que defenda o galego. manda carallo na habana. querido feijoo, teño que recoñecerlle a súa habilidade,os seus  sonlle exercicios de equilibrio semántico encomiables.

paro na estación de servizo e apago a radio. non o fago por precaución. fágoo porque me confunde e aínda é noite. cando vou pagar vexo un coleccionable de poesía española e, ao lado, a voz de hoxe. 

partido de poetas, penso en alto.

como dice? , pregúntame a tipa co meu carné na man.

nada, nada,cousas miñas, vostede cobre…

será iso. será que feijoo e os seus son uns poetas.

daquela ferrín non sería máis ca un político.

La Xunta ya busca un conselleiro de Cultura.

;) como saben, se non fose polo humor, na casatlantica hai moito tempo que teriamos emigrado, mesmo a risco de algún día retornar convertidos en paletos indianos coma seica lles pasou a outros. o caso é que hoxe amenceu de bo día, anque cedísimo, sobre a atlántica alcoba e dediquei o tempo do almorzo a este entretido divertimento que non leva nin cinco minutos: tranformar novas. aquí queda a versión política desta nova de fútbol: http://www.xornal.com/artigo/2010/01/25/deportes/depor-busca-lateral-izquierdo/2010012521230700763.html
recomendamos este pasatempo a todos os que se lles altera o pulso lendo os xornais. o procedemento pasa por tomar a primeira nova que se atope e mudar só as palabras claves, mantendo intacto o resto. asegúranse risas. pódese facer tamén con revistas do corazón e políticos da oposición. hilarante. Pois iso, como dicía o titular: 

La Xunta ya busca un conselleiro de Cultura.

Tras la lesión sufrida por Roberto Varela el pasado lunes ante los escritores galardonados con el Premio Nacional de Literatura, el gobierno ya trabaja para intentar reforzar su plantilla con otro conselleiro de Cultura. Hay que tener en cuenta que, además de Varela, también Anxo Lorenzo, el secretario xeral de Política Lingüística, sufre una lesión de larga duración, por lo que la Xunta no cuenta con ningún político específico para esa posición.
“Es muy complicado fichar a un conselleiro a estas alturas de la temporada, pero el gobierno ya se está moviendo para intentar fichar a algún político para ese puesto. De todos modos, tampoco estamos desesperados y no vamos a hacer ninguna locura”, declaró ayer Núnez Feijoo, presidente del gobierno blanquiazul.
“Además de que es una posición en la que hay muy pocos políticos de nivel, y los que hay son titulares en sus partidos y cobran un sueldo muy alto, no hay que olvidar que Varela, en verano, va a estar como una moto y con ganas de jugar, por lo que cualquier político que venga sabe que la competencia va a ser muy dura a partir de la próxima temporada”, añade Feijoo.
Precisamente por ello, el gobierno tiene muy claro cual es el perfil de conselleiro que más se adapta ahora mismo a las necesidades del partido. “Para nosotros, lo ideal sería fichar a un conselleiro que viniese cedido hasta final de legislatura, con la posibilidad de incluir alguna opción de compra. Lo más factible sería traer a algún político con experiencia, que ahora no esté actuando como titular en su partido pero que ya haya demostrado que tiene nivel para participar del gobierno autonómico. De todos modos, estamos trabajando en varios frentes, aunque es complicado encontrar a un candidato en estas circunstancias”, señala el presidente.
Otra de las dificultades para fichar a un conselleiro de cultura es que, tal y como señala Núñez Feijoo, en la política actual la mayoría de los conselleiros de cultura, más que defensas, son políticos de un perfil muy ofensivo. “Casi todos tienen un corte muy ofensivo, son casi interiores. De hecho, Varela también lo era cuando llegó a la Xunta, pero tuvo una gran referencia para aprender, que era Pérez Varela, y su política cultural fue mejorando hasta alcanzar su nivel actual, que es el de uno de los mejores”, concluye Feijoo.

sen complexos

who's the black sheep here

Estimados responsables do país: 

Tal vez vostedes fagan coma quen non o sabe, ou eviten caer na tentación de cavilar niso, pero vostedes non están en Castela, nin en Nova Iorque nin en Estrasburgo. Saquen a cabeza pola fiestra do despacho e miren as hortiñas rosalianas que aínda quedan en Compostela. venas? Pois non se enganen: están en Galiza. Avergóñanse? Renegan? Mala sorte. Aínda así seguen en Galiza. E son os galegos os que lles dan de comer (e creo que non comen mal),  e os que  lles pagan eses coches tan baratos que conducen e eses traxes que ninguén lles regalou. E por certo, eses seus votantes dos que tanto presumen…a maioría falan galego ou minten nas enquisas (e supoño supoño que ter votantes galegofalantes é mellor que ter votantes mentireiros). 

Pois nese país no que están, Galiza, por  moito que se avergoñen, a lingua propia é o galego. E nela leva moitos séculos habendo unha produción cultural vasta que se exporta sen problemas a calquera parte do mundo. Igual vostedes non o saben (son daquelas xeracións que non estudaron nin literatura, nin historia nin lingua galega na escola, asumo que poidan descoñecer algunhas cousas) pero esa lingua e esa cultura deron ao mundo centos de escritores, intelectuais e artistas que andaron pola xeografía planetaria co galego na boca sen temor nin complexo. Creadores que traduciron autores de ducias de linguas ao galego, escribiron algunhas das obras cumbres da literatura mundial en galego, pintaron cadros e expuxeron polo mundo adiante, fixeron fotografías e foron recoñecidos máis aló das nosas fronteiras,  idearon películas que se proxectaron alén dos teleclús das nosas aldeas e tocaron e cantaron, algúns mesmo en galego, e foron escoitados por xentes de todas as nacionalidades. Fixérono con complexo de galego? Este é un bo momento para lle preguntar que carallo é iso. Tiña castelao complexo de ser de Rianxo? Avergoñábase Cunqueiro da lingua na que xuraba seu pai? Ou acaso Chano Piñeiro pensaba que en Galiza non se podían facer películas?

Estar acomplexado é pensar que a nosa lingua é menos ca outras, que a nosa cultura non vale para sacar das nosas fronteiras e que a que debemos exportar é a “feita en Galicia” e non a “feita en galego”. Renegar do propio porque o prado do veciño semella máis verde, iso venlle sendo o complexo. Dar conferencias en castelán, sendo representante da cultura e o goberno galego, e tendo diante un auditorio galego… iso é ter complexo. É ter complexo de galego en Galiza. É renegar, coma se renegaba cen anos atrás, dunha lingua e unha cultura recoñecidas mesmo nesa Europa tan querida para os intelectuais de miras tan “abertas” que –diolopaghue-  nos veñen salvar do noso enfermizo “ensimismamento”. 

Sei polos dicionarios que coñecer a cultura dun, respetala e dala a coñecer a para que outros poidan desfrutala non é estar ensimesmado. Claro que se empezamos a definir nós mesmos as palabras e pasamos da Real Academia, como vexo que non lles dá reparo facer… aí si que, como dicía aquela propaganda, valerá “pulpo” como “animal de compañía” e “cultura galega” como sinónimo de “límite intelectual”.

Pero que eu  saiba, a cultura sempre suma. É a ignorancia a que limita.

(a foto dos animaliños relacionándose sen complexos saqueina de aquí. )

convite invisible para homes e mulleres invisibles

esta fin de semana hai festa en valadares, organizada polo colectivo alg-a, bendita asociación que anima un pouco a vida a terra do vello olivo. xa empezou a semana pasada, que pasei chamando aos colegas para comentarllo e, de paso, tamén aos medios (que, salvo unha excepción, pasan amplamente do asunto). a festa é en realidade un festival no que hai moito para ver e escoitar. malia o silencio dos medios, eu porfío e mando algúns meils co programa, un deses escritos de poucas palabras que despois precisan dunha longa explicación para a xente de a pé, coma min. ruidismo, experimentación, slow psicodelic, electroacústica, performance, club, VJing, teatro-movemento, funk-hop, poesía fonética… eu mesma entendo só algunha palabra solta pero en xeral ignoro o significado de todas postas por xunto. así que cando os colegas me preguntan que vai haber? teño que traducir todo iso a referentes máis aprehensibles.

-pois música, poesía, teatro, videos e un bar.

-ah vale! e que como vin aí un montón de palabras en inglés…

-home, éche todo..un pouco raro, iso si, un pouco… experimental, digamos, para falar con propiedade.

-pero habendo bar, non hai fallo!

o máis bonito é que todas esas palabras difíciles xuntan unha morea de xente alá en valadares, nun sitio, onde se ubica o lab(oratorio) alg-a, que non deixa de ser a aldea. entre coleiros, cabaceiras, veciños con can solto e, como son as aldeas aquí en vigo, algún chalé. e eu, como son unha aldeá, síntome alí coma maraghota no mar. e para máis, as propostas que se xuntan arredor de alg-a son sempre sorprendentes. só lamento que tales citas acaben sendo pequenas festas para veciños e amigos que, se non fose pola rede, nunca trascenderían máis alá da nosa propia folla parroquial. é unha mágoa, sinceramente, que tanto esforzo e talento sexa coma sempre invisible.  quería convidar a roberto varela, que é un home de mundo, e que ademais sabe inglés e non hai que traducirlle nada. pero valadares non é nova iorque , haberá que dicirlle que traia as botas de treking e que o chofer non meta o coche na lama da finca, que se chove, calquera llo saca. 

cartel_rdez_03

pois iso, saiba que está convidado, señor conselleiro da cultura galega, perdón! de galicia.

nadal no teu correo

agora si. velaiquí o está; cos seus nenos cantando números, as cestas de xamón e mazapán, as longas fileiras de xente que visa en man agarda ao pé dos mostradores, a xiada das sete da mañá nos cristais do coche, os quilómetros que facemos os que volvemos á casa por estas datas e polos langostinos, os amigos invisibles, as ceas, as comidas, as merendas, o champán, a resaca do champán, as comidas, as merendas, as ceas (non insisto máis que aquí a todos nos gusta a cuchipanda e sabemos de que vai isto) e esa cousa tan entrañable que son as postais de nadal. 

se nunca fixeches unha postal de nadal é que non es humano. sinxelamente es un replicante que non tivo infancia nin pasado e ao que por enriba algún técnico desalmado esqueceu insertarlle esa memoria. certo é que nos tempos que corren hai quen pensa que a postal é substituíble polo sms, máis ou menos chisposo ou entrañable, que se pode enviar a última hora e, sen ningunha análise previa, a toda a axenda telefónica. pero iso, ademais de ser un erro -porque aínda que ti non o creas moita da túa axenda non saberá quen es cando o reciba e estarás gastando corenta pesos en balde- non é comparable coa emoción de recibir un anaquiño de cartón ilustrado ou enviar, vía telemática, uns cantos ceros e uns ordeados en forma de acivro e cirio iluminado. se es dos primeros, dos do sms, as telefónicas están refregando nas mans agora mesmo e non é polo frío. pero se es dos segundos ti mereces a nosa postaliña, que carallo!
nadalbe

semblanza de garitos

hai dez anos os invernos semellaban aínda máis fríos ca agora. os invernos da memoria, xa saben, sempre se alongan máis ca os da vida mesma e as súas neves caen xélidas sobre os cálidos recordos. daquela nós eramos unha pandilla indefinida, de xente que non empregaba o teléfono e simplemente nos viamos polos bares. mellor dito, viamonos no bar. e nunca durmiamos. ou non durmiamos muito. non precisabamos descansar. a nosa familia, cando precisaba falar con nós, chamábanos ao bar. calisto berraba dende a barra: fulano, túa nai ao teléfono! e falabamos coma nun locutorio. os nosos proxenitores despedíanse mandando saúdos ao camareiro.

foi unha época gloriosa. pero un día pecharon o bar. temos que pechar, díxonos calis. e fixemos una festa enorme na que bebemos todo, absolutamente todo, o que quedaba na bodega. ao final repartimos as sillas e as mesas, alguén levou as banquetas da parte de abaixo e eu vivín un par de anos nun piso que estaba amoblado con boa parte da alacena de detrás da barra. era como ter o bar na casa. pero sen todos eses borrachos metendo ruido ata as tres da mañá. 

ese bar era a sá do penal.

pero non quería falar disto senón do que pasou despois…

despois ese grupo de xente que nunca se chamaba por teléfono pero sempre se atopaba para as copas vagou por aquela rúa buscando onde abrigarse, así como un número fixo que remitir á súa familia para posibles comunicacións. foi entón cando viu aquela luciña trémula ao final da algalia. montaron un garito aí?, preguntabámonos. e entramos botar un ollo. como poñían rocanrol pareceunos un sitio caralludo. sentabamos ao lado do teléfono e agardabamos a que fose chegando a xente ou a que a nosa familia chamase. sempre había alguén naquel anaquiño de barra. e do outro lado as nosas benefactoras servían o sorriso máis doce da noite. sempre recibíndonos de brazos abertos. así os membros daquela pandilla que nunca empregaba o teléfono acabáronse convertindo en penélopes de garito que agardaban mínima oportunidade para botarse ao océano do licor café se ulises non chamaba.

ese garito é o malas pécoras. un sitio de puta madre. e aínda se nos pode atopar por alí, dez anos despois, recalando de vez en cando naquelas augas cálidas. e festexando a sorte de porto tan abrigado.e para celebrar, este venres lemos alí. na mellor das compañas.

12635_195849238719_598818719_2961575_798742_n

a foto é roubada do feis de x carlos hidalgo. non nos coñecemos pero temos 17 amigos en común, que para o feisbuc é coma se fosemos irmáns.

Staypressed theme by Themocracy